ระบาย...
กลับมาอีกครั้ง หลังจากไม่ได้เขียนมานาน (อีกแล้ว) คราวนี้กลับมาพร้อมกับ “ความเหนื่อย”
พวกคุณจะตอบตัวเองว่าอะไร ถ้าหากในความรู้สึกของคุณสะกิดความคิดให้ถามตัวเองว่า “ เราเป็นอะไรอยู่?” “ที่เราทำอยู่ทุกวันนี้ เราทำไปทำไม?” “แล้วเราจะอยู่อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน”
ไม่รู้เหมือนกันนะว่าเคยรู้สึกแบบนี้กันบ้างไหม? แต่สำหรับผมตอนนี้ความคิดของตัวเองมันสะกิดถามอยู่เรื่อยด้วยคำถามสามข้อนี้
“เราเป็นอะไรอยู่ ?”
นั่นสินะ...เราเป็นอะไรอยู่? เคยเป็นไหมครับ เคยมีความรู้สึกที่ไม่เข้าใจตัวเอง คิดว่าตัวเองเหนื่อย...แต่ก็ยังมีแรงทำงาน ทำนู่นทำนี่ คิดว่าตัวเองท้อแท้...แต่ก็สามารถทำงานให้ลุล่วงได้ คิดว่าตัวเองเหงา...แต่ก็มีคนหลายๆ คนอยู่ด้วยแล้วทำให้เรามีความสุข ว่าไปแล้วมันก็น่าหัวเราะตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงรู้สึกอย่างนี้ เหมือนไม่เข้าใจตัวเอง
“ที่เราทำอยู่ทุกวันนี้ เราทำไปทำไม?”
มานั่งนึกดู ผมน่าจะนิยามตัวเองว่าเป็นคนที่ใช้ความคิดอย่างสิ้นเปลืองที่อยู่ในโลกแห่งความวุ่นวายนะ (คิดอย่างนั้น) เพราะบางทีก็มีคนถามว่าจะคิดไปทำไมกันนักกันหนา ในเมื่อตัวเองต้องใช้ชีวิตอย่างยุ่งยากอยู่แล้ว แล้วทำไมยังต้องมายุ่งยากกับความคิดของตัวเองอีก
ก็อีกนั่นแหละครับ คำว่า “ทำไม” มันถามผมอีกแล้ว “ทำไปทำไมเหรอ” (ก็เหมือนตอนนี้ที่ความคิดผมถามว่า “เขียนระบายบล็อกนี้ไปทำไมเหรอ”...ไม่รู้สินะ (ตอบตัวเอง)
“แล้วเราจะอยู่อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน?”
ครับ...คนเราก็ต้องก้าวต่อไปในวัฏจักรชีวิต แต่เมื่อคนเรามาอยู่ในจุดๆ นึง ที่คิดว่าเป็นรอยต่อระหว่างชีวิตที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงไป ก็ทำให้เกิดความคิดสะกิดถามว่า “เราจะอยู่อย่างนี้ไปนานแค่ไหน” เหมือนกับว่าเรากำลังมองชีวิตตัวเราเองว่า...เรากำลังหยุดนิ่งอยู่เหรอ...ไม่ใช่หรอก เพียงแต่ว่าเราน่าจะยังงงอยู่ล่ะมั้งว่าเราจะเดินผ่านรอยต่ออันนั้นอย่างไร?
มีใครมั้ยครับ...มีใครมั้ยที่ให้คำตอบกับผมได้ จะคอยคำตอบนะครับ
ส่วนในตอนนี้ก็คงไม่มีอะไรดีไปกว่า การให้ความสุขกับตัวเอง การรักตัวเองมากๆ และทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด...นะ ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นนี่นา
อย่าถือสาเลยนะครับ…แค่ระบายความรู้สึกเฉยๆ
